I don’t know why. Her face popped up on my mind when I woke up early this morning. Not because she is my desktop wallpaper, but I wanted her to appear on my dream last night. It was failure though. Perhaps it’s better to make it in reality rather than that. Anyway, I smiled because I love her. I will always smile because she’s also the reason why I wake up every morning aside of taking a bath just to go to school.

I was thinking while eating my morning meal. What would happen to us in the next few days? Then my mom told me: “Hoy bawal nakatunganga sa hapagkainan!”. Shit. I laughed. Well, all I know is I feel special every time we talk. And I want every morning of my life to be special as well. Like, I want to smile early in the morning and know that she’s happy being with me.

If you only have time to read..

Ilang araw na ring wala kaming contacts sa isa’t isa. Simula nung nilagnat siya, hindi muna kami nagtetext para naman makapagpahinga siya ng maayos. Ni hindi rin kami nagkakamustahan sa facebook. Of course miss na miss ko na talaga siya. 

At nung sabado (May 19, 2012), nagtext yung kaibigan niya na na admit ang girlf ko sa ospital dahil sa dengue. So I stay calmed. Okay. Pinuntahan ko ang ospital na pinagtanungan ko. Pero wala naman yung girlf ko dun. Kaya sinabihan ko nalang yung kaibigan niya na i-update nalang ako since magkapitbahay lang sila. I can’t call her either. Kaya dumiretso nalang ako sa meet up ng Davaokada. 
Kinukulit ko yung ate niya sa facebook kung saang ospital talaga na admit si Prenel (girlf ko). I asked her if I could visit. Sabi niya oo naman. Actually malapit lang talaga samin yung ospital. Pero nabusy ako eh. 

So nung Monday (May 21, 2012) binisita ko na talaga siya sa ospital. Nagdala ako ng mangga at apple para sa kanya. Inabutan ko siya sa room kasama ang barkada niya. Awkward lang kasi maraming tanong yung barkada niya tungkol sakin. Actually perstaym ko ring nameet sila. 

And when I look at her, she felt so weak and sick. Namumula yung mga braso at binti niya. Stage 2 kasi dengue niya. 13 lang platelets niya. In a human body, 140 is the normal number of platelets. So imagine? Parang masakit talaga ang dinaanan ni baby ko. In just one day, inalagaan ko siya. Sinubuan ko siya nung lunch at may nalalaman pa akong “here’s the airplane, bebe oh”. Nacoconscious ako masyado kasi andun ang ate niya at yung mga barkada niya. 

After her lunch, nanood kami ng The Vow sa phone ko. Pero di namin natapos kasi dumating ang mama niya. YUN YUN EH. Kinabahan ako kasi tumabi talaga ako sa kama and it was so inappropriate. Pero nakaupo naman kami. Anyway, mabait naman nanay niya. Pero di pa lumilingon sakin. At nung pinakilala ako ng ate niya, Dun na siya tumingin sakin. And I say, 

Me: hi, tita. :) 
Mama niya: ANONG TITA?! 

At nagtawanan kami. It was just her joke, actually. Pero kinabahan pa rin ako dun. 
Ayun, her mom asked random questions about me. Hanggang naging friends na kami. I do like her mom. Mabait. Maalaga. Masayahin. Kami nalang dalawa ang naiwan para mag-alaga kay Prenel. Umuwi na kasi yung ate niya at mga barkada niya eh. Umuwi na rin ako sa dorm around 9 pm. Mga oras na yun, 98 na platelets niya. So mataas talaga ang idinagdag. 

So Tuesday (May 22, 2012), nagtext si Tita na makakalabas na sila sa ospital. Nagtext na rin siya sakin nung kinahapunan. 163 na raw platelets niya. So ayos na. She’s getting back to normal. 

WE, actually, are getting back to normal. Mahal na mahal ko siya. Sobra.